مقالات در انتظار انتشار
برگشت به فهرست مقالات |
برگشت به فهرست نسخه ها
Research code: IR.IUMS.REC.1402.1169
دانشگاه علوم پزشکی ایران
چکیده: (7 مشاهده)
هدف: عدالت آموزشی یکی از ارکان کلیدی کیفیت آموزش پزشکی است و بر یادگیری و اعتماد دانشجویان تأثیر میگذارد. پژوهش حاضر باهدف بررسی تجربه زیسته دانشجویان پزشکی دانشگاه علوم پزشکی ایران از عدالت آموزشی انجامشده است.
روشها: این مطالعه کیفی با رویکرد پدیدار شناختی انجام شد. جامعه پژوهش شامل دانشجویان پزشکی دانشگاه علوم پزشکی ایران بود. نمونهگیری نظری مبتنی بر هدف و با رعایت حداکثر تنوع در ویژگیهای جمعیت شناختی انجام شد و تا اشباع دادهها ادامه یافت. دادهها از طریق مصاحبه نیمهساختارمند با ۱۰ نفر دانشجو جمعآوری و با روش هفت مرحلهای کلایزی تحلیل شد. برای تضمین روایی و پایایی، از معیارهای لینکلن و گوبا استفاده شد و یافتهها با شرکتکنندگان اعتبارسنجی گردید.
نتایج: تحلیل دادهها پنج مضمون اصلی عدالت آموزشی را آشکار ساخت؛ ارزیابی و نمره دهی، کیفیت و هماهنگی آموزش، تعامل و حمایت استاد–دانشجو، دسترسی به منابع آموزشی و شفافیت و نظارت آموزشی. هر مضمون شامل تجارب مثبت و منفی دانشجویان بود. یافتههای غیرمنتظره شامل غلبه تجارب منفی در دسترسی به منابع و شفافیت و تأکید بر روابط غیررسمی بهعنوان عامل بیعدالتی بود. این نتایج نشان داد که عدالت آموزشی یک پدیده چندبعدی است که تحت تأثیر ساختارها، تعاملات انسانی و دسترسی به منابع شکل میگیرد.
نتیجهگیری: عدالت آموزشی نهتنها مفهومی نظری، بلکه تجربهای زیسته است که برای تحقق آن نیازمند اصلاحات ساختاری، استانداردسازی ارزیابیها، افزایش شفافیت برنامهها و تقویت تعامل حمایتی استاد–دانشجو است. نتایج این مطالعه میتواند مبنایی برای سیاستگذاری آموزشی، طراحی برنامههای آموزشی اساتید و بهبود کیفیت آموزش پزشکی در دانشگاههای مشابه فراهم آورد.
روشها: این مطالعه کیفی با رویکرد پدیدار شناختی انجام شد. جامعه پژوهش شامل دانشجویان پزشکی دانشگاه علوم پزشکی ایران بود. نمونهگیری نظری مبتنی بر هدف و با رعایت حداکثر تنوع در ویژگیهای جمعیت شناختی انجام شد و تا اشباع دادهها ادامه یافت. دادهها از طریق مصاحبه نیمهساختارمند با ۱۰ نفر دانشجو جمعآوری و با روش هفت مرحلهای کلایزی تحلیل شد. برای تضمین روایی و پایایی، از معیارهای لینکلن و گوبا استفاده شد و یافتهها با شرکتکنندگان اعتبارسنجی گردید.
نتایج: تحلیل دادهها پنج مضمون اصلی عدالت آموزشی را آشکار ساخت؛ ارزیابی و نمره دهی، کیفیت و هماهنگی آموزش، تعامل و حمایت استاد–دانشجو، دسترسی به منابع آموزشی و شفافیت و نظارت آموزشی. هر مضمون شامل تجارب مثبت و منفی دانشجویان بود. یافتههای غیرمنتظره شامل غلبه تجارب منفی در دسترسی به منابع و شفافیت و تأکید بر روابط غیررسمی بهعنوان عامل بیعدالتی بود. این نتایج نشان داد که عدالت آموزشی یک پدیده چندبعدی است که تحت تأثیر ساختارها، تعاملات انسانی و دسترسی به منابع شکل میگیرد.
نتیجهگیری: عدالت آموزشی نهتنها مفهومی نظری، بلکه تجربهای زیسته است که برای تحقق آن نیازمند اصلاحات ساختاری، استانداردسازی ارزیابیها، افزایش شفافیت برنامهها و تقویت تعامل حمایتی استاد–دانشجو است. نتایج این مطالعه میتواند مبنایی برای سیاستگذاری آموزشی، طراحی برنامههای آموزشی اساتید و بهبود کیفیت آموزش پزشکی در دانشگاههای مشابه فراهم آورد.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
کلیه حقوق این وب سایت متعلق به راهبردهای توسعه در آموزش پزشکی می باشد.
طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق
© 2026 CC BY-NC 4.0 | Development Strategies in Medical Education
Designed & Developed by : Yektaweb
