دوره 13، شماره 1 - ( بهار 1405 )                   جلد 13 شماره 1 صفحات 18-7 | برگشت به فهرست نسخه ها

Research code: ۲۷۵۷۷۲۴۱
Ethics code: -------


XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Mohammadi Kalaveh S, Arsalani N, Motie M, Mortezanasab M, Jenabi Ghods M, Fallahi-Khoshknab M. A comparative study of Iran’s national MSc curriculum in critical care nursing and the program at the national University of Singapore. DSME 2026; 13 (1) :7-18
URL: http://dsme.hums.ac.ir/article-1-525-fa.html
محمدی کلاوه شیرین، ارسلانی نرگس، مطیعی مهدیه، مرتضی نسب مائده، جنابی قدس ماریه، فلاحی خشکناب مسعود. مقایسه تطبیقی برنامه درسی دوره کارشناسی ارشد پرستاری مراقبت‌های ویژه ایران و دانشگاه ملی سنگاپور. مجله راهبردهای توسعه در آموزش پزشکی. 1405; 13 (1) :7-18

URL: http://dsme.hums.ac.ir/article-1-525-fa.html


گروه پرستاری، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران.
چکیده:   (1924 مشاهده)
هدف: برنامه‌های تحصیلات تکمیلی پرستاری مراقبت‌های ویژه باید متناسب با نیازهای نظام سلامت و تحولات حرفه‌ای بازنگری شوند. مطالعات تطبیقی می‌توانند ویژگی‌های قابل بررسی در این بازنگری را آشکار سازند. این پژوهش با هدف مقایسه برنامه درسی ملی کارشناسی ارشد پرستاری مراقبت‌های ویژه ایران با برنامه دانشگاه ملی سنگاپور انجام شد.
روش‌ها: این مطالعه توصیفی- مقایسه‌ای در سال ۱۴۰۴ و بر اساس الگوی بردی در چهار مرحله توصیف، تفسیر، همجواری و مقایسه انجام شد. اطلاعات برنامه ملی ایران از سند مصوب وزارت بهداشت و اطلاعات برنامه دانشگاه ملی سنگاپور از اسناد و صفحات رسمی در دسترس گردآوری شد. دو برنامه از نظر تاریخچه، فلسفه، رسالت، چشم‌انداز، اهداف، شرایط پذیرش، ساختار و محتوای دوره، توانمندی‌ها و نقش‌های مورد انتظار مقایسه شدند.
یافته‌ها: هر دو برنامه بر تربیت پرستاران دارای توانمندی‌های پیشرفته و ارتقای کیفیت مراقبت از بیماران بدحال تأکید داشتند. برنامه ایران دوساله، تمام‌وقت، دارای ۳۲ واحد، پایان‌نامه و ۶۵۵ ساعت آموزش بالینی بود و بر مراقبت مستقیم و کارورزی تأکید بیشتری داشت. برنامه دانشگاه ملی سنگاپور به‌صورت پاره‌وقت طی دو تا سه سال، با ۴۰ واحد، پروژه نهایی و ۶۵۰ ساعت آموزش بالینی ارائه می‌شد و رهبری، پژوهش مبتنی بر شواهد و همکاری بین‌حرفه‌ای در آن صریح‌تر بود. پذیرش در ایران بر آزمون سراسری استوار بود؛ در حالی که برنامه سنگاپور سابقه کار، زبان انگلیسی و مصاحبه را نیز در نظر می‌گرفت.
نتیجه‌گیری: تفاوت‌های مشاهده‌شده بازتاب‌دهنده بافت، سطح سیاست‌گذاری و اولویت‌های متفاوت دو برنامه است و نباید به‌تنهایی به‌عنوان برتری یکی از آن‌ها تفسیر شود. برخی ویژگی‌های برنامه دانشگاه ملی سنگاپور، از جمله تنوع معیارهای پذیرش، انعطاف‌پذیری دوره، توجه صریح به رهبری و استفاده از پروژه کاربردی، می‌تواند پس از بررسی نیازها و امکان‌پذیری در ایران، در بازنگری برنامه ملی مورد توجه قرار گیرد.
متن کامل [PDF 665 kb]   (145 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: 1404/7/7 | پذیرش: 1404/12/17 | انتشار: 1405/3/31

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به راهبردهای توسعه در آموزش پزشکی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2026 CC BY-NC 4.0 | Development Strategies in Medical Education

Designed & Developed by : Yektaweb

Creative Commons License