دوره 12، شماره 2 - ( تابستان 1404 )
جلد 12 شماره 2 صفحات 214-205 |
برگشت به فهرست نسخه ها
: ریحانه حسین پور مرکز تحقیقات پزشکی مولکولی خلیج فارس، پژوهشکده سلامت، دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان، بندر عباس، ایران.
چکیده: (1843 مشاهده)
هدف: بیماری ویروسی (کووید 19) کرونا ویروس در دسامبر 2019 در و وهان چین پدیدار شد و تاکنون مشکلات جدی برای بهداشت عمومی و سلامت افراد و جوامع به وجود آورده است. ازجمله گروههایی که با مشکلات جدی در این پاندمی رو به رو شدند دانشگاههای علوم پزشکی بودند که به آموزش مجازی روی آوردند. در این مطالعه ما بر آن هستیم تا بررسی کنیم که نحوه استفاده از فناوری اطلاعات در دانشگاههای علوم پزشکی به چه صورت بودهاست و همچنین اشارهای به کیفیت آموزش مجازی در پاندمی کووید 19 داشته باشیم.
منابع اطلاعات یا داده ها: این مطالعه بهصورت مروری و با رویکرد نظاممند انجام شد. جستوجوی مقالات در پایگاههای اطلاعاتی معتبرPubMed و Science Direct با استفاده از کلیدواژههای کووید 19، بیماری های ویروسی وآموزش پزشکی بهصورت فارسی و انگلیسی صورت گرفت. معیارهای ورود شامل مطالعاتی بود که با اهداف پژوهش همراستا بوده و در بازه زمانی 2002 تا 2021 منتشر شده بودند.
روش های انتخابی برای مطالعه: در مجموع، 15 مطالعه مرتبط استخراج و بهصورت جامع مورد تحلیل و بررسی قرار گرفتند.
ترکیب مطالب و نتایج: بر اساس مطالعات بررسیشده، آموزش مجازی در دانشگاههای علوم پزشکی به سه روش اصلی: 1- آموزش مجازی همزمان (سنکرون)، 2- آموزش مجازی غیرهمزمان(آسنکرون) و 3- آموزش ترکیبی اجرا میشود. کاربرد این روشها مزایایی نظیر دسترسی آسان به محتوای آموزشی از هر مکان و در هر زمان، امکان تشکیل گروههای مجازی و بحثهای آنلاین مستقل از کلاس درس، و برگزاری آزمونهای مجازی را به دنبال دارد. با این حال، چالشهایی مانند اختلال در فرآیند یادگیری، محدودیت دسترسی به امکانات فیزیکی نظیر آزمایشگاهها، و کاهش انگیزه و علاقه فراگیران به یادگیری از جمله اثرات منفی آموزش مجازی در حوزه علوم پزشکی شناسایی شدهاند.
نتیجهگیری: با توجه به نتایج مقالات موجود مشخص شد که یادگیری الکترونیک به تنهایی نمیتواند برای تدریس دانشجویان کافی باشد. با توجه به ماهیت رشتههای علوم پزشکی که باید با مراجعان خود در ارتباط مستقیم باشند و با لمس فیزیکی بسیاری از بیماریها را تشخیص و درمان را انجام دهند. درواقع ترکیبکردن و ایدهگیری از ابزار و روشهای دو روش آموزش مجازی و تدریس سنتی میتواند یک سبک یادگیری برتر را ایجاد کند.
منابع اطلاعات یا داده ها: این مطالعه بهصورت مروری و با رویکرد نظاممند انجام شد. جستوجوی مقالات در پایگاههای اطلاعاتی معتبرPubMed و Science Direct با استفاده از کلیدواژههای کووید 19، بیماری های ویروسی وآموزش پزشکی بهصورت فارسی و انگلیسی صورت گرفت. معیارهای ورود شامل مطالعاتی بود که با اهداف پژوهش همراستا بوده و در بازه زمانی 2002 تا 2021 منتشر شده بودند.
روش های انتخابی برای مطالعه: در مجموع، 15 مطالعه مرتبط استخراج و بهصورت جامع مورد تحلیل و بررسی قرار گرفتند.
ترکیب مطالب و نتایج: بر اساس مطالعات بررسیشده، آموزش مجازی در دانشگاههای علوم پزشکی به سه روش اصلی: 1- آموزش مجازی همزمان (سنکرون)، 2- آموزش مجازی غیرهمزمان(آسنکرون) و 3- آموزش ترکیبی اجرا میشود. کاربرد این روشها مزایایی نظیر دسترسی آسان به محتوای آموزشی از هر مکان و در هر زمان، امکان تشکیل گروههای مجازی و بحثهای آنلاین مستقل از کلاس درس، و برگزاری آزمونهای مجازی را به دنبال دارد. با این حال، چالشهایی مانند اختلال در فرآیند یادگیری، محدودیت دسترسی به امکانات فیزیکی نظیر آزمایشگاهها، و کاهش انگیزه و علاقه فراگیران به یادگیری از جمله اثرات منفی آموزش مجازی در حوزه علوم پزشکی شناسایی شدهاند.
نتیجهگیری: با توجه به نتایج مقالات موجود مشخص شد که یادگیری الکترونیک به تنهایی نمیتواند برای تدریس دانشجویان کافی باشد. با توجه به ماهیت رشتههای علوم پزشکی که باید با مراجعان خود در ارتباط مستقیم باشند و با لمس فیزیکی بسیاری از بیماریها را تشخیص و درمان را انجام دهند. درواقع ترکیبکردن و ایدهگیری از ابزار و روشهای دو روش آموزش مجازی و تدریس سنتی میتواند یک سبک یادگیری برتر را ایجاد کند.
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |