هدف: یادگیری خودرهیاب یک فرایند هدفمند برای نیل به یادگیری مادام العمر است که در آن یادگیرنده آگاهانه مسؤلیت مربوط به فعالیت‌ها را می‌پذیرد. ازین رو پژوهش حاضر با هدف شناسایی رابطه ساختاری مهارت یادگیری خودرهیابانه با رفتار تحصیلی نوآورانه دانشجویان پزشکی با میانجیگری قابلیت حل مساله انجام پذیرفت.
روش‌ها: پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی می‌باشد. جامعه آماری کلیه دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی همدان به تعداد 4149 بودند که با تعریف ابزار موردنظر در سایت پرس لاین نمونه‌ای به حجم 351 نفر از طریق جدول کرجسی و مورگان تعیین و به روش آنلاین پرسشنامه‌ موردنظر را تکمیل نمودند. در ادامه به منظور گردآوری داده‌ها از پرسشنامه خودرهیابی تحصیلی در یادگیری، رفتار نوآورانه و پرسشنامه حل مسئله استفاده شد. در نهایت داده‌ها نیز با آزمون پیرسون و تحلیل مدل یابی معادلات ساختاری تحلیل شد.
یافته‌ها: نشان داد مهارت‌های یادگیری خودرهیابانه دارای همبستگی معنی‌دار مستقیم با متغیرهای رفتارتحصیلی نوآورانه (r=0/314) و قابلیت حل مسئله (r=0/434)، بوده و رفتارتحصیلی نوآورانه نیز با قابلیت حل مسئله (r=0/411) دارای رابطه مثبت می‌باشد. همچنین شاخص‌های برازندگی شامل مجذور خی (x2=243/848)، مجذور خی نسبی (X2/df=2/771)، نیکویی برازش (GFI=0/89)، برازش هنجار شده (NFI=0/912)، پنیکویی برازش مقایسه‌ای (0/909=CFI)، و جذر میانگین مجذورات خطای تقریب مساوی با (RMSEA=0/055) بوده و این نتایج حاکی از برازش مطلوب مدل برونداد می‌باشد.
نتیجه‌گیری: الگوی ساختاری مهارت یادگیری خودرهیابی فراگیران را به یادگیرنده مادام العمر مبدل نموده و زمینه پرورش مهارت‌های اساسی مثل حل مسئله، تفکر انتقادی و نوآوری را فراهم می‌کند. زیرا اکنون نحوه یادگرفتن است که اهمیت اساسی پیدا کرده است.