هدف: شناسایی روش‌های سنتی آموزش پزشکی با محدودیت‌هایی در پرورش مهارت‌های غیرشناختی دانشجویان همراه هستند. یادگیری مبتنی بر تیم، به‌عنوان یک رویکرد آموزشی فعال و تعاملی، می‌تواند علاوه بر یادگیری شناختی، با پیامدهای روان‌شناختی دانشجویان نیز مرتبط باشد. این مطالعه با هدف بررسی اثر یادگیری مبتنی بر تیم بر خودکارآمدی تحصیلی و هوش هیجانی دانشجویان پزشکی انجام شد.
روش‌ها: این مطالعه نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون و گروه کنترل در سال تحصیلی 1405-1404 بر روی دانشجویان پزشکی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم پزشکی تبریز انجام شد. دو کلاس موجود به‌صورت در دسترس انتخاب و در سطح کلاس، یکی به گروه مداخله و دیگری به گروه کنترل تخصیص یافت. گروه مداخله طی هشت جلسه ۹۰ دقیقه‌ای با روش TBL و گروه کنترل با روش سخنرانی آموزش دیدند. از مجموع ۸۷ دانشجوی واجد شرایط، داده‌های ۸۰ دانشجو (۴۰ نفر در هر گروه) در تحلیل نهایی وارد شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی (CASES) و پرسشنامه هوش هیجانی برادبری و گریوز جمع‌آوری شدند. برای مقایسه نمرات پس‌آزمون دو گروه با کنترل نمرات پیش‌آزمون از تحلیل کوواریانس (ANCOVA) در نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶ استفاده شد.
یافته‌ها: براساس پس از کنترل نمرات پیش‌آزمون، تفاوت معناداری بین دو گروه در نمرات پس‌آزمون هوش هیجانی (F=55/63، P<0/001، η²p=0/419) و خودکارآمدی تحصیلی (F=24/47، P<0/001، η²p=0/249) مشاهده شد؛ به‌طوری‌که نمرات تعدیل‌شده هر دو متغیر در گروه TBL بالاتر بود. اندازه اثر مشاهده‌شده برای هوش هیجانی بزرگ‌تر از خودکارآمدی تحصیلی بود.
نتیجه‌گیری: افت در این مطالعه، آموزش مبتنی بر تیم در مقایسه با آموزش سخنرانی با نمرات بالاتر هوش هیجانی و خودکارآمدی تحصیلی همراه بود. این یافته‌ها نشان می‌دهند که TBL می‌تواند به‌عنوان یک رویکرد آموزشی فعال و مکمل در برنامه درسی علوم پایه پزشکی مورد توجه قرار گیرد. با توجه به تخصیص مداخله در سطح کلاس و وجود تنها یک کلاس در هر گروه، تفسیر یافته‌ها و تعمیم آنها نیازمند احتیاط است.