سردبیر محترم

در نظام آموزش پزشکی، فشارهای زمانی، حجم بالای اطلاعات و شیفت‌های طولانی‌مدت، به‌گونه‌ای رقم خورده است که کم‌خوابی در میان فراگیران پزشکی به پدیده‌ای شایع تبدیل شده است. فراگیران پزشکی اغلب خواب را فدای مطالعه بیشتر می‌کنند، در حالی که توانایی یادگیری خود به کیفیت خواب وابسته است.
یافته‌های پایه‌ای در علوم اعصاب نشان می‌دهند که خواب، برخلاف تصور رایج، حالتی غیرفعال نیست، بلکه فرایندی فعال و مؤثر در تنظیم تعادل سیناپسی همراه است. در طول بیداری، تجربه‌های یادگیری با تقویت سیناپس‌ها در نواحی مختلف مغز همراه‌اند. یکی از چارچوب‌های مطرح برای تبیین نقش خواب، فرضیه «هموستاز سیناپسی» است. بر اساس این فرضیه، در طول خواب، به‌ویژه خواب موج آهسته، کاهش نسبی و متناسب قدرت سیناپس‌ها می‌تواند از اشباع سیناپسی جلوگیری کند، نسبت سیگنال به نویز فعالیت عصبی را بهبود بخشد، مصرف انرژی مغز را کاهش دهد و ظرفیت شکل‌گیری یادگیری‌های جدید را حفظ کند [۱]. این فرایند با ویژگی‌های خاص خواب، از جمله تغییر محیط عصبی‌شیمیایی، الگوهای شلیک عصبی و کاهش دریافت محرک‌های خارجی، ارتباط دارد.