هدف: برنامه‌های تحصیلات تکمیلی پرستاری مراقبت‌های ویژه باید متناسب با نیازهای نظام سلامت و تحولات حرفه‌ای بازنگری شوند. مطالعات تطبیقی می‌توانند ویژگی‌های قابل بررسی در این بازنگری را آشکار سازند. این پژوهش با هدف مقایسه برنامه درسی ملی کارشناسی ارشد پرستاری مراقبت‌های ویژه ایران با برنامه دانشگاه ملی سنگاپور انجام شد.
روش‌ها: این مطالعه توصیفی- مقایسه‌ای در سال ۱۴۰۴ و بر اساس الگوی بردی در چهار مرحله توصیف، تفسیر، همجواری و مقایسه انجام شد. اطلاعات برنامه ملی ایران از سند مصوب وزارت بهداشت و اطلاعات برنامه دانشگاه ملی سنگاپور از اسناد و صفحات رسمی در دسترس گردآوری شد. دو برنامه از نظر تاریخچه، فلسفه، رسالت، چشم‌انداز، اهداف، شرایط پذیرش، ساختار و محتوای دوره، توانمندی‌ها و نقش‌های مورد انتظار مقایسه شدند.
یافته‌ها: هر دو برنامه بر تربیت پرستاران دارای توانمندی‌های پیشرفته و ارتقای کیفیت مراقبت از بیماران بدحال تأکید داشتند. برنامه ایران دوساله، تمام‌وقت، دارای ۳۲ واحد، پایان‌نامه و ۶۵۵ ساعت آموزش بالینی بود و بر مراقبت مستقیم و کارورزی تأکید بیشتری داشت. برنامه دانشگاه ملی سنگاپور به‌صورت پاره‌وقت طی دو تا سه سال، با ۴۰ واحد، پروژه نهایی و ۶۵۰ ساعت آموزش بالینی ارائه می‌شد و رهبری، پژوهش مبتنی بر شواهد و همکاری بین‌حرفه‌ای در آن صریح‌تر بود. پذیرش در ایران بر آزمون سراسری استوار بود؛ در حالی که برنامه سنگاپور سابقه کار، زبان انگلیسی و مصاحبه را نیز در نظر می‌گرفت.
نتیجه‌گیری: تفاوت‌های مشاهده‌شده بازتاب‌دهنده بافت، سطح سیاست‌گذاری و اولویت‌های متفاوت دو برنامه است و نباید به‌تنهایی به‌عنوان برتری یکی از آن‌ها تفسیر شود. برخی ویژگی‌های برنامه دانشگاه ملی سنگاپور، از جمله تنوع معیارهای پذیرش، انعطاف‌پذیری دوره، توجه صریح به رهبری و استفاده از پروژه کاربردی، می‌تواند پس از بررسی نیازها و امکان‌پذیری در ایران، در بازنگری برنامه ملی مورد توجه قرار گیرد.