دوره 5، شماره 1 - ( بهار- تابستان 1397 )                   جلد 5 شماره 1 صفحات 42-53 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


چکیده:   (277 مشاهده)
مقدمه و هدف: تدریس، اقدامی هدف‌دار در فرآیند آموزش است که توسط استاد طراحی، اجرا و ارزشیابی می‌شود. یکی از مؤثرترین ترفندهای آموزشی که می‌تواند منجر به یادگیری مؤثر در دانشجویان شود، استفاده از مشارکت دانشجویان در تدریس است. پژوهش حاضر به تبیین پدیدارشناسی مشارکت دانشجو در تدریس از دیدگاه اعضای هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی قزوین پرداخته است.
روش‌ها: مطالعه حاضر یک مطالعه کیفی از نوع آنالیز محتوا است. ملاک انتخاب مشارکت‌کنندگان، داشتن سابقه تدریس حداقل 5 سال به عنوان عضو هیأت علمی پیمانی، رسمی آزمایشی و رسمی قطعی بود. تعداد مشارکت‌کنندگان بر اساس معیار ذهنی اشباع داده‌ها از دیدگاه پژوهشگران 8 نفر بسنده شد. برای جمع‌آوری اطلاعات از مصاحبه‌های باز و نیمه ساختاریافته استفاده گردید. پس از کدگذاری واحدهای معنایی مضامین و زیرطبقات استخراج گردید.
یافته‌ها: تحلیل مصاحبه‌ها ما را به سه مضمون اصلی «مهارت»، «قوانین و مقررات» و «شرایط» رهنمون ساخت. مضمون نخست به دو زیر طبقه «مهارت استاد» و «مهارت دانشجو» مجزا شد. طبقه «قوانین و مقررات» به دو زیر طبقه «قوانین ارزشیابی» و «مقررات آموزشی» تفکیک شد. «شرایط معنوی» و «شرایط فیزیکی» نیز زیر طبقات «شرایط» بودند.
نتیجه‌گیری: اگرچه برخی عناصر تدریس مشارکتی قابل تغییر و تعدیل نیست، لیکن توجه به عناصر قابل تعدیل آن مورد توصیه پژوهشگران است. از سویی دیگر، لازم است نسبت به نیازهای آموزشی استادان و دانشجویان در زمینه دو مقوله اساسی در تدریس مشارکتی؛ «مهارت ارتباط مؤثر» و «مهارت بحث گروهی» اهتمام جدی صورت گیرد.
واژه‌های کلیدی: استاد، تدریس، دانشجو، مشارکت، مطالعه کیفی
متن کامل [PDF 698 kb]   (141 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: عمومى
دریافت: ۱۳۹۶/۴/۱۱ | پذیرش: ۱۳۹۶/۷/۱۶ | انتشار: ۱۳۹۷/۴/۲۳